پریاپیسم چیست

پریاپیسم چیست
آنچه می خوانید...

پریاپیسم چیست؟

پریاپیسم، یک وضعیت دردناک است که ممکن است به مدت چندین ساعت ادامه داشته باشد. در این وضعیت، خون در آلت تناسلی باقی می ماند و قادر به تخلیه شدن نیست، که ممکن است منجر به مشکلات جدی شود. این مشکل ممکن است بدون علت خاصی رخ دهد یا ناشی از عوامل مختلفی مانند بیماری های زیربنایی، مصرف داروهای غیرپزشکی یا آسیب باشد. برای جلوگیری از آسیب دائمی به آلت تناسلی، درمان فوری توسط پزشک ضروری است.

پریاپیسم چیست
پریاپیسم چیست

پریاپیسم چیست؟

پریاپیسم یک حالت نعوظ طولانی مدت است که بدون تحریک جنسی اتفاق می افتد. این نوع نعوظ معمولاً دردناک است و ممکن است بیش از چهار ساعت طول بکشد. در این وضعیت، خون در آلت تناسلی مردان باقی می ماند و تخلیه نمی شود. این عارضه نیاز به درمان فوری دارد زیرا بدون آن می تواند به آسیب دائمی آلت تناسلی منتهی شود.

انواع پریاپیسم

انواع پریاپیسم عبارتند از:

  • پریاپیسم کم جریان (ایسکمیک): این نوع پریاپیسم زمانی رخ می دهد که خون در اتاق های نعوظ یا همان اجسام غاری (Corpora Cavernosa) باقی می ماند و از آن خارج نمی شود. این حالت معمولاً دردناک است و آلت تناسلی سفت می شود، اما نوک آلت به حالت طبیعی خود باقی می ماند. این نوع پریاپیسم ممکن است بدون علت خاصی رخ دهد یا به عواملی مانند بیماری های سلول داسی شکل، سرطان خون یا مالاریا مرتبط باشد.
  • پریاپیسم مکرر (لکنتی): در این نوع پریاپیسم، نعوظ طولانی مدت ممکن است به طور مکرر از بین برود و دوباره عود کند. این حالت ممکن است باعث دردناک تر شدن هر باری که عود می کند، شود.
  • پریاپیسم با جریان بالا (غیر ایسکمیک): این نوع پریاپیسم کمتر رخ می دهد و معمولاً دردناک نیست. در این حالت، آلت تناسلی کمی سفت می شود و علل ممکن است شامل آسیب به آلت تناسلی یا ناحیه بین کیسه بیضه و مقعد (پرینه) باشد. این نوع پریاپیسم معمولاً به جریان خون کنترل نشده در بافت های آلت تناسلی برمی گردد و نعوظ طولانی مدت ایجاد می شود.

علائم پریاپیسم

علائم پریاپیسم شامل نعوظ طولانی مدت که معمولاً بیش از چهار ساعت بدون تحریک جنسی طول می کشد.

برای انواع مختلف پریاپیسم، علائم ممکن است متفاوت باشند:

الف) پریاپیسم کم جریان (ایسکمیک):

  • بدنه آلت تناسلی (شفت) عمودی اما نوک آن نرم (گلانس) خواهد بود.
  • درد که با گذشت زمان بدتر می شود.

ب) پریاپیسم با جریان بالا (غیر ایسکمیک):

  • نعوظی که در شفت است و کاملاً سفت نیست.
  • نعوظی که دردناک نیست.

دلایل اصلی پریاپیسم

علت اصلی پریاپیسم رابطه دارای تحریک فیزیکی یا روانی است که باعث شل شدن برخی از ماهیچه های صاف و افزایش جریان خون به بافت های اسفنجی آلت تناسلی می شود. این افزایش جریان خون باعث پر شدن آلت تناسلی می شود و نعوظ ایجاد می شود. پس از پایان تحریک، خون به بیرون جریان می یابد و آلت تناسلی به حالت طبیعی خود باز می گردد.

هر چند که علت اصلی پریاپیسم معمولاً قابل شناسایی نیست، اما عوامل مختلفی ممکن است در بروز آن نقش داشته باشند. برخی از علل و عوامل ممکن عبارتند از:

  • اختلالات خونی: بیماری های مرتبط با خون می توانند به ایجاد پریاپیسم منجر شوند، به ویژه پریاپیسم ایسکمیک که زمانی رخ می دهد که خون قادر به خروج از آلت تناسلی نیست. این بیماری ها ممکن است شامل بیماری های سلول داسی شکل، سرطان خون (لوسمی) و دیگر بیماری های خونی باشند.
  • داروها: مصرف برخی از داروها ممکن است عوارض جانبی ناخواسته ای مانند پریاپیسم ایجاد کند. این داروها شامل داروهایی هستند که مستقیماً به آلت تناسلی برای درمان اختلال نعوظ تزریق می شوند، داروهای ضد افسردگی، مسدودکننده های آلفا، داروهای مورد استفاده برای درمان اختلال کمبود توجه و بیش فعالی (ADHD)، رقیق کننده های خون، هورمون ها و دیگر داروهایی که درمان اختلالات مختلف را تحت پوشش خود دارند.
  • مصرف الکل و مواد مخدر: الکل و مواد مخدر می توانند باعث پریاپیسم شوند، به خصوص نعوظ ایسکمیک.
  • عوامل محیطی و شرایط خاص: مواردی مانند نیش عنکبوت، نیش عقرب، عفونت های سمی، اختلالات متابولیک، اختلالات نوروژنیک، مسمومیت با مونوکسید کربن (CO) و جراحت می توانند نیز به بروز پریاپیسم منجر شوند.

اگرچه علت اصلی پریاپیسم معمولاً مشخص نیست، اما شناخت علل ممکن می تواند در تشخیص و درمان این حالت مفید باشد.

درمان پریاپیسم

پریاپیسم یک حالت اورژانسی است که نیاز به درمان فوری دارد تا جلوگیری از آسیب به آلت تناسلی و داشتن نعوظ در آینده شود. روش های مختلفی برای رفع پریاپیسم وجود دارد که شامل موارد زیر می شوند:

  • تخلیه خون اضافی از آلت تناسلی (آسپیراسیون): این روش شامل استفاده از سوزن و سرنگ کوچک برای خارج کردن خون فاقد اکسیژن از آلت تناسلی است. این کار باعث کاهش فشار و تورم در آلت تناسلی می شود.
  • تزریق داروها به اجسام غاری شفت (تزریق داخل حفره ای): پزشک از سوزن کوچکی برای تزریق دارو (آگونیست های آلفا) به آلت تناسلی استفاده می کند. این داروها باعث باریک شدن شریان های خونی می شوند و جریان خون به آلت تناسلی را کاهش می دهند.
  • استفاده از کمپرس و بسته های یخ: قرار دادن کیسه یخ روی آلت تناسلی و منطقه پرینه می تواند تورم را کاهش دهد و درمانی موثر باشد.
  • جراحی: در موارد شدید، متخصص اورولوژی ممکن است نیاز به جراحی داشته باشد. این جراحی ها می تواند شامل بستن شریان ها یا ایجاد یک شانت در آلت تناسلی برای منحرف کردن جریان خون باشد.

اگر شما یا شخصی دیگر به شدت مشکوک به پریاپیسم هستید، باید به اسرع وقت به پزشک مراجعه کنید تا درمان مناسب را تجویز کند. استفاده از درمان های خوددرمانی ممکن است موجب تشدید وضعیت و آسیب به آلت تناسلی شود، بنابراین توصیه می شود هیچگاه اقدام به درمان خودی ننمایید و به توصیه پزشک پایبند باشید.

پریاپیسم چیست
پریاپیسم چیست

بهترین دکتر درمان پریاپیسم

هرگونه تعلل در مراجعه به پزشک می تواند پروسه درمان پریاپیسم شما را دشوار تر کند. قطعا داشتن یک پزشک و جراح با تجربه در زمینه عمل های مخصوص مردان خیال شما را بابت کیفیت عمل و همچنین نتیجه آن راحت کند. شما برای مشاوره در زمینه درمان پریاپیسم در مردان می توانید به دکتر سید حمیدرضا آرزه گر متخصص اورولوژی و جراح و متخصص کلیه مراجعه کنید. ایشان با بهره گرفتن از جدیدترین متدهای روز دنیا به درمان متقاضیان خود می پردازند. در صورت داشتن هرگونه سوال در ارتباط با مشکلات مربوط به درمان پریاپیسم در مردان می توانید از ایشان مشاوره بخواهید و مطمئن شوید که کاندید مناسبی برای انجام درمان های مختلف هستید یا خیر.

 

دکتر سید حمیدرضا آرزه گر

دکتر سید حمیدرضا آرزه گر

اورولوژیست
جراح و متخصص کلیه و مجاری ادراری

مطالب مرتبط

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *